Het Dankboekje van Lucas

Leeftijd 0–6

Elke avond voor het slapengaan probeert Lucas alle kleine zegeningen van de dag op te tellen, tot een bezorgde, onrustige Pip maar niet wil settelen en Lucas ontdekt dat de mooiste zegen is om eerst ruimte te maken om iemand anders te bedanken.

Dank je wel voor dit gezellige huis, voor muren die de wind buiten houden. Lucas kijkt omhoog naar één heldere ster en fluistert: ‘Dank je wel, lieve ster.’ Maar jankt zachtjes en port met zijn pootje tegen de knie van Lucas. Iemand anders wil ook graag dank je wel zeggen.

‘Nog niet, ,’ zegt Lucas, ‘ik heb zoveel te zeggen!’ Maar jankt alleen maar harder en blijft maar niet rustig zitten. Dank je wel, dank je wel, maar het kleine hondje zingt niet mee.

Dank je wel voor de mensen die me vanavond instoppen, die zachtjes neuriën, me vasthouden en het lampje uitdoen. Dank je wel, dank je wel, dat is het liedje dat mijn hart zo graag zingt.

Maak het met de naam en foto van je kind · Bekijk de verhalenbibliotheek