Tess en de sterrenlichtsokjes

Leeftijd 3–5

Bij een knetterend haardvuur is Tess bang dat het sterrenlichtgaren op raakt voordat elk rillend pootje warm is, tot ze een slimme manier vindt om het uit te rekken tot het allerlaatste sokje.

De sneeuw stopte het bos in, zo wit en zo stil. De wind rammelde zacht aan de luiken, de nacht was zo still. Binnen bij het vuur, klein en warm, zat Tess, klaar om te breien door de storm.

Tess schepte sterrenlicht op, zilverdun en fijn. ‘Ik hoop,’ fluisterde ze, ‘dat er genoeg is om te beginnen.’ De mand leek klein. De nacht leek lang. Maar haar breinaalden stonden klaar voor hun tikkende zang.

Tik, tik, deden de naalden, vlug en helder. Een recht, twee averecht, in het licht van het vuur. Een klein sokje groeide, gestreept zilver en goud, het eerste sokje dat vocht tegen de kou.

Maak het met de naam en foto van je kind · Bekijk de verhalenbibliotheek