Sem en het raadsel van de stille klokkentoren

Leeftijd 6–8

Als de geliefde klokkentoren van het stadje om twaalf uur niet meer slaat, klimt Sem met een vergrootglas en een notitieboekje de wenteltrap op om de zaak op te lossen, aanwijzing voor aanwijzing.

Elke dag om twaalf uur galmde de klokkentoren over het plein: DONG, DONG, DONG! Maar vandaag… niets. Alleen stilte. De winkeliers keken omhoog. De duiven stoven op. ‘Wat vreemd,’ zei Sem, terwijl hij zijn hand op zijn vergrootglas legde. ‘Een klok houdt toch niet zomaar op met slaan.’ Pockets blafte één keer, alsof hij het er helemaal mee eens was.

‘Het gerucht gaat dat de raderen voorgoed kapot zijn,’ fluisterde oude meneer Tibbs vanachter zijn fruitkar. Sem schudde zijn hoofd. ‘Dat weten we nog niet. Eerst gaan we kijken.’ Hij haalde zijn kleine leren notitieboekje tevoorschijn en schreef op: TWAALF UUR. GEEN KLOKSLAG. WAAROM? Pockets snuffelde aan de zware houten deur van de toren en kwispelde snel met zijn staart.

De deur kraakte open. Daarachter kronkelde een wenteltrap omhoog, de schaduwen in. ‘Voorzichtig hoor,’ zei een stem. Het was Odette, de klokkenmaakster van het stadje, met haar gereedschapsriem rinkelend om haar middel. ‘Er is iets in de toren dat mijn raderen heeft stilgezet. Wil je me helpen uitzoeken wat?’ Sem's ogen begonnen te stralen. ‘Daarom heb ik mijn vergrootglas meegenomen!’

Maak het met de naam en foto van je kind · Bekijk de verhalenbibliotheek