Zoë en het verwisselde schilderij

Leeftijd 6–8

Tijdens een schoolreisje naar het grote stadsmuseum ruikt Zoë met haar scherpe neus een aanwijzing die niemand anders opmerkt, en ze moet de moed vinden om haar mond open te doen voordat het geheime nepschilderij van een kunstvervalser voorgoed verdwijnt.

“Zaal drie, allemaal! Hier hangen onze alleroudste schatten!” riep juf Sanne, terwijl ze de klas door de galmende marmeren gang leidde. Zoë huppelde vooruit, het vergrootglas zwaaiend aan het groene koord, met grote ogen bij elke gouden lijst. Dit uitstapje voelde nu al spannend. Welke schatten wachtten er om de hoek?

Ze bleven staan voor een enorm portret van een strenge, oude zeekapitein, geschilderd in 1850. “Dit is mijn lievelingsschilderij,” zei juf Sanne trots. Zoë boog zich dichterbij en tilde het vergrootglas van het koord om de geschilderde ogen van de kapitein te bekijken. Er was iets aan het schilderij dat haar nieuwsgierigheid prikkelde, maar wat?

Toen snuffelde Zoë. “Wacht eens... het ruikt naar verf,” fluisterde ze. “Verse verf.” rimpelde ook zijn neus. “Oude schilderijen ruiken toch niet zo?” Zoë schudde langzaam haar hoofd, haar vlechten zwaaiden mee. “Natte verf liegt niet,” mompelde ze, half tegen zichzelf. Er klopte iets heel erg niet aan het portret van de kapitein.

Maak het met de naam en foto van je kind · Bekijk de verhalenbibliotheek