Sem en de zachte stem in de Eikenlaan

Leeftijd 6–8

Als Sem de hond van de buren los en doodsbang achter een hek vindt, ontdekt hij dat echte moed klinkt als een fluistering, niet als een schreeuw.

De Eikenlaan rook naar herfstbladeren en warm geroosterd brood. Sem liep langzaam naar huis en schopte tegen een dennenappel, terwijl zijn fluitje aan het koord danste. Toen hoorde hij ineens een geluid dat hem stokstijf liet stilstaan: een hoog, bang geblaf, steeds opnieuw, vanachter het hek van meneer Bakker. Zijn hart maakte een sprongetje.

Door een spleet in het hek zag Sem , het kleine terriërtje van de buren. Hij was in het hoekje bij het schuurtje gekropen, zonder riem. Zijn vacht stond recht overeind. Hij trilde over zijn hele lijf als een blaadje in de wind. ‘Rustig maar’, fluisterde Sem door de planken. ‘Ik zie je. Het is goed.’

Het hart van Sem bonkte als een trom. Hij wilde het liefst gillend wegrennen om hulp te halen. Maar hij herinnerde zich iets van school: een bang dier heeft rust nodig, geen lawaai. Hij haalde één keer diep en langzaam adem, en nog een keer.

Maak het met de naam en foto van je kind · Bekijk de verhalenbibliotheek