Julia en het verborgen licht van de asteroïde

Leeftijd 6–8

Als een tollende asteroïde vlak langs haar kleine onderzoeksschip drijft, pakt Julia haar trouwe spectrometer om de aanwijzingen te zoeken die in het rotsachtige schijnsel verborgen zitten. Zo leert ze dat het beste bewijs soms net een stukje extra reiken kost.

“Orbit, kijk!” Julia, in haar knusse zilver-met-turquoise ruimtepak met de kleine planeetbadges, drukte haar neus tegen het ronde raampje. Een grijskoperen asteroïde tolde langzaam voorbij en ving het sterrenlicht op zijn bobbelige huid. “Dat is de grootste die we deze week hebben gezien.” Orbits scherm knipperde wakker. “Zullen we uitzoeken waar hij van gemaakt is?” tjilpte hij, en draaide één ke

“Licht draagt geheimen met zich mee,” zei Julia, en ze hield de koperen spectrometer voor haar oog. “Als zonlicht tegen een steen weerkaatst, komt het terug in de kleuren van wat er in die steen zit.” Orbits scherm flikkerde trots. “Net een vingerafdruk van licht, en ik vergeet nooit een vingerafdruk!” Julia, met haar glinsterende ruimtepak vol planeetbadges, mikte voorzichtig en drukte op de gloe

De spectrometer begon te zoemen en sputterde toen. Op het scherm zag ze een warrige, gekartelde veeg in plaats van mooie, nette banden. “Dat klopt niet,” mompelde Julia met een frons. Orbits scherm kraakte van de ruis. “De kalibratie is niet goed! Geef me even... ik controleer het nog een keer...” zei hij, en hij draaide een bezorgd rondje.

Maak het met de naam en foto van je kind · Bekijk de verhalenbibliotheek