Zoë en het water dat bleef zweven

Leeftijd 6–8

Als Zoë zenuwachtig meevliegt op haar eerste onderzoeksvlucht zonder zwaartekracht, moet ze leren haar handen en haar adem rustig te houden om een toverstaf te beheersen die zwevend water met alleen geluid vormt.

‘Gordel goed vast, Zoë!’ zei dokter Chen. Haar stem knetterde van opwinding door de headset. De motoren bromden en het straalvliegtuig steeg hoger en hoger de diepblauwe lucht in. Zoë hield de armleuningen stevig vast, haar pet strak over haar zandkleurige haar. ‘Wat als ik de zweefstaf niet aan het werk krijg?’ fluisterde ze.

Opeens maakte het vliegtuig een duikje en Zoë kreeg een kriebel in haar buik. De riemen zaten los en ze voelde haar lijf zachtjes uit de stoel omhoogkomen! ‘Wauw!’ lachte ze. Haar zorgen smolten weg in giechels terwijl ze langzaam omhoogzweefde. Bloep draaide een lui rondje in de lucht naast haar en piepte vrolijk.

Er verscheen een hand met de kleine zweefstaf, de luidsprekertjes donker en stil. ‘Deze is vandaag van jou,’ zei dokter Chen vriendelijk. Zoë pakte hem voorzichtig aan en voelde hoe zwaar hij in haar hand lag. ‘Van mij?’ zei ze zachtjes. Ze hield hem vast als iets kostbaars en gloednieuws.

Maak het met de naam en foto van je kind · Bekijk de verhalenbibliotheek