Kuba i mocne, bezpieczne „nie, dziękuję”

Wiek 3–5

Gdy tarzanie się dużych dzieci w liściach robi się za ostre w złote jesienne popołudnie, Kuba mocno staje w trawie i znajduje mocne, grzeczne słowa, żeby powiedzieć „nie”.

Złote liście wirowały w powietrzu w ulubiony parkowy dzień Kuba. Szedł żwirową ścieżką podskokami, z czerwonym kamyczkiem schowanym w kieszeni, i mruczał sobie pod nosem chrupiącą, szeleszczącą melodyjkę.

Przy miękkich materacach Staś i dwoje dużych dzieci budowali chwiejną górę z liści. — Chodź, powspinamy się i poprzewracamy razem z nami! — zawołał Staś, machając obiema rękami i szeroko się uśmiechając.

Stos przechylał się i kołysał jak wielka liściasta wieża, która zaraz się przewróci. Duże dzieci przebiegały przez niego, wymachując łokciami, a liście fruwały wszędzie. Kuba patrzył, mocno stojąc na obu nogach, spokojnie i pewnie.

Stwórz z imieniem i zdjęciem swojego dziecka · Przeglądaj bibliotekę opowieści