Julia i jej Zbroja Wspaniałości

Wiek 6–8

Kiedy Julia wita chichot z powodu jej niepasujących skarpetek i śmiałego starego swetra, odkrywa, że najdzielniejszą zbroją jest po prostu bycie sobą.

Co rano Julia wybierała najgłośniejsze skarpetki, jakie miała. Dziś jedna była w paski jak laska cukrowa, a druga w kropki jak biedronka. Na piżamę włożyła wielki pomarańczowo-brązowy sweter, który kiedyś należał do dziadka. Na piersi przypięła blaszany znaczek z piorunem. — Idealnie — szepnęła i uśmiechnęła się do lustra.

Na przystanku Julia okręciła się raz dookoła, prezentując sweter jak pelerynę. — Gotowa na dzisiejszy dzień? — zapytała znaczek na swojej piersi i stuknęła w niego dwa razy na szczęście. Nadjechał autobus, wielki i żółty, a drzwi otworzyły się z sykiem jak paszcza przyjaznego smoka.

Na zatłoczonym korytarzu ktoś zachichotał. — Fajne skarpetki — powiedział jakiś chłopak, wcale nie ze złości, tylko z drwiną. Grupka dzieci przy szafkach zaśmiała się, zasłaniając buzie dłońmi. Julia poczuła, że policzki robią jej się ciepłe, ale podbródek trzymała uniesiony wysoko, jak lampy na korytarzu.

Stwórz z imieniem i zdjęciem swojego dziecka · Przeglądaj bibliotekę opowieści